De Handelsreiziger

Een reisverslag vanuit mijn hotel in Lagos, Nigeria, 1998. Ik wilde op een zaterdagochtend vroeg naar mijn eerste afspraak. Edwin Melah, mijn lokale verkoopleider en fixer, gaf aan dat dat in de ochtend niet ging. Tot 12.00 uur gingen we nergens heen, dus heb ik maar wat gewerkt in het hotel. In bijna geen enkele stad of dorp is er riolering. Je mag stellen dat dat onbestaande is. Om toch in enige mate van je huisvuil af te komen, heeft zowat iedere straat twee goten. Die goot is gemaakt van betonnen delen die tegen elkaar zijn geplaatst, van boven afgedekt met een betonnen plaat. Met openingen zodat het regenwater in die goot kan lopen. Maar die betonnen afdekplaten zijn stevig en met een beetje fantasie kun je die voor van alles gebruiken. Ze wisselen al snel van eigenaar en kregen daarna een leven waar ze helemaal niet voor bedoeld waren. Vervangen heeft geen zin, want na een week doen ze weer dienst elders, bij de mensen thuis. Dat betekent dat die rioolgoten van boven open zij...

Een reisverslag vanaf de E63 provinciale weg Jyväskylä naar Tampere, Finland , Januari 1998.   Ik was in de morgen van Helsinki naar Jyväskylä (JVY) gevlogen. Temperatuur -35 Celsius. Finnair vliegt altijd gewoon door. De start- en landingsbanen zijn sneeuwvrij gemaakt, maar de aangevroren sneeuw blijft gewoon liggen. Dus de landingsbaan is een ijsvlakte. De landing van de DC9 was als altijd, alleen de uitloop, met al dat ijs, was wat langer.   Alle huurauto’s stonden op smalle spijkerbanden. Nodig, want gestrooid wordt er niet. In dat klimaat is dat ook volkomen zinloos. Dus rijden op ijs en sneeuw met spijkerbanden gaat prima. Had overdag twee afspraken en moest in de avond door naar Tampere. 155 km, dus dat was 2 uurtjes rijden. De E63 is een provinciale weg. Wegen in Finland zijn goed aangelegd, overzichtelijk en met flauwe bochten. Als je goed door wilt rijden kan dat.   Maar in de winter is de maximumsnelheid op buitenwegen, in heel Finland, maar 80 km per uur...

Een reisverslag uit Brno, Tsjecho-Slowakije, daterend 1984. In dit jaar maakte ik mijn eerste reis naar het Oostblok. De Koude Oorlog (1945-1991) werd daar nog alom gepraktiseerd. Na de Praagse Lente (januari tot augustus 1968) was alles weer terug bij af. 50.000 Sovjetmilitairen bleven nog vele jaren in Tsjecho-Slowakije gelegerd. Dus meer dan 15 jaar na de inval van de Sovjet-Unie was er weinig veranderd; buitenlanders en buitenlandse bedrijven waren alleen maar goed voor de vreemde valuta en zij waren de collectieve vijand. Midden jaren tachtig ging ik ieder jaar naar de grote Landbouwbeurs in Brno. Vliegen naar Wenen, auto huren en via Bratislava naar Brno. De grensovergang van Wenen naar Bratislava was voor mij de eerste keer heel bijzonder. Alle westerse bezoekers werden dan ook met de grootste argwaan bekeken en gecontroleerd. De grensovergang was een schier onneembare vesting. Heel veel douanepersoneel en militairen. Nog veel meer prikkeldraad, om de paar honderd meter wacht...

Een reisverslag uit Libreville, Gabon, daterend 1993 . Nederland had en heeft geen ambassade in Gabon, maar wel in Yaoundé, Kameroen. Van daaruit is deze ambassade ook verantwoordelijk voor Gabon, Kameroen, Equatoriaal-Guinea en de Centraal-Afrikaanse Republiek. De ambassadeur maakt daarom, indien nodig, ieder jaar een rondje langs deze landen. Omdat hij en ik in hetzelfde hotel verbleven, kreeg ik derhalve ook een uitnodiging om met de Nederlandse gemeenschap van Gabon ’s avonds wat te eten en een glaasje te nuttigen. Hij had het aangename met het nuttige verenigd en zijn echtgenote was ook meegereisd. Het bleek dat zij samen al heel wat jaren in Afrika hadden doorgebracht. Dat was ook wel te zien, want zij droeg van die lederen Oude-Testamentsandalen. Daarboven een wijde soepjurk van onbestendige oorsprong. Door het vele wassen hadden de kleuren hun beste tijd gehad. Deze jurk had wel één groot voordeel: aan ventilatie geen gebrek. Je kon die jurk ook achterstevoren dragen en niemand...

Een reisverslag uit Libreville, Gabon, daterend december 1993. Gabon is een voormalige Franse kolonie en werd in 1960 onafhankelijk. Maar Frankrijk bleef stevig aan de touwtjes trekken. Hun economische belangen waren te groot: hout, aardolie, mijnbouw, mangaanerts, geraffineerde aardolieproducten. De eerste president stierf in 1967 en Omar Bongo was al vicepresident. Dus met goedkeuring van Frankrijk werd hij de nieuwe president van Gabon (1967-2009). De Gabonezen hadden daar niets mee van doen. Omar Bongo had de bijnaam: Kleine Bongo, want het was maar een heel klein mannetje. Daarom droeg hij altijd schoenen met extra hoge hakken en van die extra lange broekspijpen die die hoge hakken weer verborgen hielden. Kleine Bongo woonde op de bovenste verdieping van een regeringsgebouw aan de grote strandboulevard van Libreville. Zoals zovele regeringsleiders in Afrika: voorbereid op het ergste, stonden er altijd twee pantserwagens voor de poort. Zoals ieder jaar was ik een paar dagen i...