De Handelsreiziger

E en reisverslag vanuit Nairobi, Kenya, december 1994 Hotel InterContinental staat aan Parliament Square, tegenover, hoe kan het anders, het Keniaanse parlementsgebouw. Nairobi is een grote stad met heel veel volk. Gemeentelijk openbaar vervoer is onbestaande en als er al vervoer is, zijn dat van die gammele oude Volkswagen-busjes, met een chauffeur, twintig zwetende passagiers en natuurlijk het hulpje van de chauffeur. Die hangt altijd rechts buitenboord; dat is degene die moet opletten dat er niet een slimmerik is die denkt gratis mee te kunnen rijden, want die hangt dan weer links buitenboord. Verder is dat een druk baasje, want hij moet geld innen en hij bepaalt ook wie wel en niet mee mag. Ook moet hij goed opletten dat hij op tijd op zijn busje springt, want zijn baas kijkt daar niet naar. Dat kan ook niet, want buitenspiegels ontbreken. Comfortabel is het niet met z'n twintigen in dat busje. Airco is er ook niet, maar dat is geen probleem, want die busjes hebben sowieso ...

Een reisverslag vanuit Montgommery, Alabama, Vergenigde Station, 1993.   In de jaren negentig werkte ik voor een beursgenoteerd conglomeraat met het hoofdkantoor in het diepe zuiden van de VS. In de jaren tachtig en negentig was het gebruikelijk dat er binnen een conglomeraat bedrijven werden ondergebracht die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hadden. Bij Textron waren dat bijvoorbeeld helikopters, kettingzagen, grasmaaiers en motoren voor Abrams-tanks. Bij Blount Inc. ging het om bouwbedrijven, architectenbureaus, machines, pompen en onderdelen voor de bosbouw. Ging een sector wat minder, dan werd dat goedgemaakt door een ander bedrijfsonderdeel.   Voor de analisten van Wall Street was het niet gemakkelijk om beursgenoteerde conglomeraten te volgen, daar iets zinnigs over te schrijven en hun klanten adviezen te geven of ze dat aandeel wel of niet moesten kopen. Dat het hier om grote bedragen ging, mag duidelijk zijn. Alhoewel onze CEO ieder kwartaal de cijfers op W...

Een reisverslag vanuit Lagos, Nigeria, 1990.  De armste landen in de wereld hebben de mooiste bankbiljetten en de mooiste postzegels. Ook geldt: hoe minder geld, hoe groter het vliegtuig van de president. Het niet hebben van een Boeing 747 Jumbo wordt gezien als armetierig. Dus veel landen hebben heel mooie bankbiljetten, ook omdat muntgeld ontbreekt. De coupures zijn mooi, maar niks waard. In Nigeria is de grootste coupure een van 20 Naira. De reden is even simpel als effectief: voor 1 USD krijg je 800 Naira en dat zijn 40 biljetten. Dus voor criminele bendes is het niet doenlijk om die na te maken. De waarde is te laag. Afrika is in alles een casheconomie, dus heel veel wordt cash betaald. Ik vroeg mijn fixer om USD 100 om te wisselen in Naira. Een van zijn jongens vertrok en na een half uurtje kwam hij terug met een al honderd keer gebruikte, vunzige plastic zak. De zak plofte voor me op het bureau. In de zak zaten 4000 bankbiljetten van 20 Naira. Ze waren wel mo...

Een reisverslag vanuit Kampala, Uganda, 1991.    Ten zuiden van de Sahara leven veel Maraboes. Dit is een zeer uit de kluiten gewassen ooievaar met een spanwijdte van wel 3 meter. Om een gewicht van 7-8 kilo in de lucht te houden is voortdurend eten een noodzaak. Deze vogels zijn opportunisten en eten werkelijk alles. Zij zijn de opper opruimers van de natuur en van de mens. Vuilnis en afval zijn hun belangrijkste voedselbron. Om te zien is het een foeilelijke vogel. De kop heeft helemaal geen veren. Handig als je altijd je kop ergens moet insteken. In Afrika is men niet zo kieskeurig wat wel of niet eetbaar is. Alles wat kruipt, loopt of vliegt wordt wel gegeten. Maar voor geen goud eten ze een Maraboe.      In de hoofdstad Kampala leven heel veel Maraboes omdat allerhande afval dichtbij direct voorhanden is. Zij nestelen op van alles.   Op gebouwen, in de bomen. En juist die bomen, daarvan staan er nogal wat in het centrum van Kampala. Die bomen hebbe...

Een reisverslag vanuit Brussel, België, 1996. Marokko en de rest van Noord-Afrika waren een kleine markt. Mijn Marokkaanse importeur kwam een keer per jaar naar Frankrijk en België om zijn leveranciers te bezoeken en diverse zaken te bespreken. Hij had al vele jaren een import-exportmaatschappij voor machines en machineonderdelen. Naast zijn bedrijf in Marokko had hij ook vestigingen in Algerije en Tunesië. Hij kende die landen zeer goed en sprak dezelfde taal. Als we alle zaken hadden afgehandeld, bracht ik hem terug naar zijn hotel en daarna gingen we eens goed dineren in Brussel. Na zoveel jaren hadden we een goede relatie opgebouwd. Tijdens het diner ging het niet alleen meer over onze business, maar ook over de lokale economie, politiek, geopolitieke onderwerpen, groeimarkten, het vinden van personeel, etc. Het gesprek kwam op de vele Marokkaanse families die naar West-Europa waren getrokken om hier te werken en een nieuw leven op te bouwen, ook in België en Nederland. Dat die int...