Als een zoen van je broer
Een reisverslag vanuit Charlotte, North Carolina naar Myrtle Beach, South Carolina, 1983
Dit was mijn eerste bezoek aan ons hoofdkantoor in Charlotte, North Carolina. Kwam zaterdagmorgen aan en direct door naar mijn hotel. De company poolcar stond al bij het hotel, dus lokaal vervoer was geregeld. Het was een zo goed als nieuwe Buick Regal. Buick is al een oud merk van General Motors en dat werd te pas en te onpas opgevoerd met nieuwe modellen, maar ook net zo snel weer voor een paar jaar in de vergetelheid gebracht. Dit was een pseudo tweedeurs coupé, met een zwart vynildak, ontworpen op de GM-afdeling slechte smaak.
Voor mij is een auto het verlengstuk van handen, voeten en mijn achterwerk. Ik rijd graag auto en het vermoeid me niet; kan dat zorgeloos uren volhouden. Als ik een huurauto ging ophalen, vroeg ik altijd wat ze zo al hadden staan en dan koos ik er altijd een die ik nog niet had gereden. Ieder merk heeft zo zijn eigen stijl of soms helemaal geen stijl. In Europa kun je geen Amerikaans blik huren, dus ik was blij dat me dat deze keer werd opgedrongen.
General Motors had in de USA veel verschillende merken: Buick, Chevrolet, Pontiac, Oldsmobile, Cadillac, GMC. Één ding hadden ze gemeen: er werd een nieuw model uitgebracht, maar dat werd direct met allerlei kleine aanpassingen verkocht onder al die verschillende merken. Gewoon een ander logo op de motorkap en hup de showroom in. In dit grote land kun je niet in ieder dorp een Buick dealer aanstellen, maar op deze manier was deze rommel toch in ieder dorp te koop.
Dus op stap met de Buick Regal. Had gehoopt op zo’n machtige V8-motor, maar dat viel nu vies tegen. Deze hadden ze bedacht met een 3.8 liter (3800 CC) V6-motor. Met, hou je vast, slechts 110 pk, 2 gewone carburateurs en een automaat met maar 3 versnellingen. Het weggedrag was vreselijk. Het was als rijden met een natte dweil. De wielophanging en vering waren van elastiek. Rechtuit ging op goed geluk, maar met bochten mocht je niet al te overmoedig worden, want dat kon je opbreken. Met die magere 110 pk gecombineerd met die drietraps automaat moest je veel geduld oefenen. Ook het verbruik was 1 op 7, dus in Myrtle Beach, na 400 km, was de tank leeg. Ook had de airco maar één stand. Dat was koud, heel koud. Buiten was het 35 graden, dus om de vijf minuten het raam open om ernstige onderkoeling te voorkomen.
In de VS was deze auto normaal, maar in Nederland had dit blik een hoog "Zangeres zonder Naam"-gehalte. Er mee rijden, dan zou je hier worden getrakteerd op minderwaardige blikken met verwijzing naar het dichtstbijzijnde woonwagenkamp. Het was het ultieme bewijs waarom niemand in Europa erover zou piekeren om dit blik te kopen. Moet bekennen, het was een hele ervaring, maar een Fiat 500 reed toch wel tien keer beter.
Er zat kraak noch smaak aan deze wagen, net als een zoen van je broer.

Reacties
Een reactie posten