Sterke verhalen (Deel 2)
Een verslag van mijn vliegtuigverhalen tussen 1972 en 2020.
1991, vlucht Chicago naar
Fargo, North Dakota. DC-9.
Op hoogte was er onder ons een groot onweer. Omdat we boven de wolken
vlogen, had iedereen een geweldig uitzicht op dit natuurverschijnsel.
Zover je kon kijken werden de wolken vanonder uit belicht. Het vliegtuig
zelf had daar helemaal geen last van en de vlucht was verder prima. Was
wel weer een lesje dat wij simpele zielen hierop geen enkele invloed
hadden. Als we al die energie zouden kunnen opvangen en in een doosje
stopppen, waren we heel gelukkig en konden we, net als de mensen in
Noorwegen, dag en nacht het licht laten branden.
1994,
vlucht Libreville, Gabon - Douala, Kameroen. Boeing 737.
De startbaan/landingsbaan deed ook dienst als oversteekplaats voor de
lokale bevolking, met of zonder kinderen of ander kleinvee. Hekken
ontbreken, dus iedereen doet maar wat. Er zijn ook geen taxibanen, dus het
is op en af op dat ene baantje. Op het eind maakt het toestel een draai
van 180 graden, zodat iedereen goed kan zien wie en wat er allemaal nog
snel even naar de overkant wilde. Twee keer goed gas geven en iedereen had
een goed heenkomen gezocht.
Na zoveel starts weet ik ongezien dat na 20 sec het toestel roteert en vliegt. Nu niet, het duurde en duurde, duidelijk een Afrikaans gevalletje van overgewicht. Na veel zuchten en kreunen vlogen we net voor het einde van de startbaan en de oceaan.
1996,
vlucht Douala - Port Harcourt - Lagos, Boeing 737.
Bij de landing in Port Harcourt was het vliegveld gehuld in grote
duisternis. Alleen de landingsbaan was verlicht. Voor de rest geen stroom.
Het toestel hield alles wat licht gaf aan, zodat de koffers en andere
vracht konden worden uitgeladen. De lokale handige Harry kwam aangeslenterd
met een winkelkar van de lokale AH met daarin een schamele
gereedschapskist, bussen olie, poetsdoeken en een ladder. Ik zat naast de
motor aan bakboord. Hij donderde de ladder tegen de motor, klom naar boven
en prutste met een roestige schroevendraaier aan een luikje dat openging.
Toen kapte die een blik olie in dat luikje. Er ging ook veel naast dat
luikje, langs de motor en toen op de grond. Met wat poetskatoen werd het
meeste afgeveegd. Vlucht naar Lagos verder prima.
1999,
vlucht SAS Oslo-Brussel. Douglas DC-9.
Halverwege de vlucht kwam de gezagvoerder op de intercom en gaf aan dat
het in België heel slecht weer was en dat het laatste stuk een “Bumpy
Ride” zou worden. Vanaf 3000 meter werd het heel onstuimig. Maar
vliegtuigen zijn daarvoor gemaakt. Het toestel maakte grote zwaaiers en
dat voelde voor mij alsof ik in slecht weer op de Noordzee op mijn
zeiljacht zat. Vliegtuig en zeiljacht moeten het hebben van over- en
onderdruk. Het vliegtuig gaat omhoog en een zeiljacht vooruit. Bij de een
de vleugels horizontaal en bij de ander de zeilen verticaal. De 3
Amerikanen voor mij waren in opperbeste stemming, maar vanaf 3000 meter
sloeg dat helemaal om. Eerst een natte bilspleet en daarna dachten ze dat
ze gingen hemelen. Zo onrustig en spectaculair had ik het ook nog niet meegemaakt.
We waren het laatste toestel. Na ons werd Zaventem gesloten. Naar huis
werd mijn taxi bijna van het viaduct van Vilvoorde geblazen.
1978, vlucht Japan Air Lines
Tokyo-Anchorage-Amsterdam. Boeing 747.
De vlucht verliep prima, maar de landing op de Zwanenburgbaan was minder.
Het was mistig en om wat voor reden ook hadden we net geen touchdown en
moest er nog een rondje worden gemaakt. Ook dat ging niet naar behoren en
er werd doorgevlogen naar Parijs. Daarna weer terug naar Amsterdam.
In de staart van het vliegtuig zit een sensor en die geeft de afstand aan van de staart tot de landingsbaan. Vanaf 100 voet gaat die bionische stem aftellen en bij 30 voet wordt normaal het gas eraf gehaald en “dwarrelt” het vliegtuig zachtjes naar beneden. Je hoort dat het gas eraf gaat. Deze keer niet. Met het gas er nog op klapte de 747 op de landingsbaan. Dat ging dermate hard dat een aantal rooflockers opensprong en de handbagage eruit vloog. Ook zeker de helft van alle zuurstofmaskers bungelde voor onze neus. Bij zo'n harde landing moeten er extra inspecties worden uitgevoerd, vooral aan het landingsgestel. De geplande terugvlucht naar Tokyo, met deze 747, zat er voor die dag niet meer in.
Dat was het wel. Geen lekke banden, geen vogels in de motor, niet van de baan gegleden, geen opstandige passagiers, geen bevallingen, geen blaffende honden in het ruim. Geen verstopte toiletten.
Ik moet jullie echt teleurstellen. Na meer dan 1700 starts en landingen. Ga rustig vliegen en laat je niet opjutten door allerhande sterke verhalen.

Reacties
Een reactie posten