Iets te kort door de bocht
Ik moest naar de grote landbouwbeurs in Zaragoza. Gevlogen naar Barcelona en daar een Ford Sierra gehuurd. Toen was de Autovía Barcelona-Zaragoza net klaar (met EU-geld) en het was 3 uurtjes rijden. Vliegen ging alleen op een onhandige tijd. Rond Zaragoza is het landschap van een eindeloze troosteloosheid. Geen bomen, bijna alles wit van de kalk, geen beesten, maar wel af en toe op een heuveltop van die enorme ijzeren stieren: reclame voor Osborne Sherry. Opeens ligt die stad daar te glinsteren in de zon, maar het blijft een raadsel waarom men er toen voor koos om in deze desolate omgeving een stad te bouwen.
Na de beurs moest ik door naar Madrid. Dat is ongeveer 350 km, maar in 1983 was er nog geen snelweg. In die tijd was autorijden nog een plezier en de losbandigheid vierde hoogtij. Naar snelheid werd niet gekeken, controles waren onbestaande. Het gas ging er vol op. De weg kronkelde zich langs dorpen en kleine heuvels, maar was toch redelijk te overzien. Vlak voor El Fresno kwam er een Peugeot 504 met hoge snelheid achterop. Die haalde mij in en ik moest goed mijn best doen om die bij te houden. Ik ging er maar van uit dat dit een lokale Pedro was die de weg goed kende. Zo zag het er wel uit.
Er kwam een overzichtelijk recht stuk en dat ging eerst omlaag en aan de einder weer omhoog. Halverwege haalden we nog een bus in met zingende voetbalsupporters. Pedro liep uit en bovenop de heuvel was er ineens een bocht naar rechts. Hij verdween plotseling uit zicht. Ik hoorde piepende banden, een krakend geluid, gevolgd door een enorme stofwolk. Daarna een schurend geluid. Ik vol in de remmen. Daarna langzaam door die stofwolk en toen bleek dat die lokale Pedro helemaal niet van de locale was.
Hij was ook geschrokken van die bocht en had te snel ingestuurd; de 504 kwam in een slip, hij probeerde te corrigeren en is daarbij over een ondiepe greppel gevlogen en rechtsvoor een hap uit het talud genomen. Daar kwam die stofwolk vandaan. Dat was er te veel aan en de auto sloeg over de kop, belandde op zijn dak, tolde een paar keer om zijn as en eindigde midden op de weg. Ik snel mijn auto uit. Pedro hing ondersteboven in de auto met zijn stropdas nu voor zijn neus. Alle ramen lagen eruit en de zwaartekracht deed onverbiddelijk zijn werk. Al zijn spulletjes lagen op de binnenkant van het dak. Dit was werkelijk de wereld op zijn kop. Samen met een gestopte vrachtwagenchauffeur hebben we hem voorzichtig uit het wrak geholpen. Als door een wonder mankeerde hij niets.
Opeens stopte achter mijn auto die bus die we net met hoge snelheid hadden ingehaald. Met gesis ging de voordeur open en een stuk of tien potige voetbalsupporters kwamen even kijken hoe en wat. De busschauffeur toeterde een keer en die tien man liepen naar de 504 en duwden die op zijn dak met vermeende krachten pardoes in de greppel. Weg ermee. Weg weer vrij. In vijf minuten stond ik daar alleen met Pedro. Zijn tas en autopapieren snel bij elkaar gezocht. We zijn samen maar naar het volgende dorp gereden en daar heeft hij een takelaar geregeld en die moest die auto maar uit de greppel halen.
Hij was helemaal niet van daar, maar het was een advocaat uit Madrid. Daar moest ik ook naartoe, dus stap maar in. Ik kon hem toch niet daar in dat maanlandschap laten staan. Mijn Spaans was toen niet best, en is het nog niet, maar met gebarentaal en veel gekke bekken werd het toch een heel aangename trip. Hij bleek dicht bij mijn Madrileense hotel te wonen. Onderweg heeft hij nog even met zijn vrouw gebeld om een goed restaurant te regelen. Om negen uur kwamen zij me ophalen en gelukkig sprak zijn zoon wel goed Engels. Het werd een heel genoegelijk diner. Begreep van zijn echtgenote dat haar Pedro wel meer overmoedig werd na een paar glaasjes. Het was hem na de klapper in El Fresno niet aan te zien, maar dat was precies de reden dat hij, na mijn aangeboden lift, snel het “plaats delict” had verlaten.
Oh ja, zijn echte naam was Balbino Álvarez.

Reacties
Een reactie posten