Voetbalverstekeling

Een reisverslag vanuit Unugu Airport, Nigeria, 1999

In Nigeria is alles, maar dan ook alles, uitgewoond en afgeleefd. Het beste hotel van Onitsha had geen stromend water. In de badkamer stond wel een felgroene emmer. Ik vroeg de manager of hij het water kon aanzetten omdat ik wilde douchen. Het antwoord was: "You give me bucket, I give you water." En zo geschiedde. Naar beneden (lift kapot) en met een emmer water weer naar boven. Hij zei nog: niet al het water gebruiken, want dit was ook om het toilet door te spoelen. Eind goed, al goed.

De tweede dag in Onitsha was wat uitgelopen en we besloten om samen terug te vliegen naar Lagos, in plaats van met de speciale nachtbussen. Die zijn bemand met militairen (voor- en achterin) omdat het 's nachts veel te gevaarlijk is. Enugu Airport was redelijk dichtbij, dus wij snel daar naartoe om te proberen de avondvlucht naar Lagos te nemen.

Enugu is een klein en afgeleefd vliegveldje dat werd aangedaan door Nigeria Airways (NA). Die dag hadden we geen geluk, want ze vlogen die dag niet meer. Daar keek niemand van op, want NA was de meest onbetrouwbare maatschappij van Centraal-Afrika. Maar er was wel een oplossing: er was nog een vliegtuig vanuit Kano onderweg. Dat kwam naar Enugu om daarna door te vliegen naar Lagos.

De FIFA had het Jeugd WK voetbal 1999 toegewezen aan Nigeria. Vierentwintig teams deden mee en er werd gespeeld in vier verschillende steden, waaronder Enugu. Deze teams moesten tussen de speelsteden heen en weer worden gevlogen, en de FIFA had speciaal bij British Airways twee Boeing 737's gehuurd. Eén daarvan was onderweg om voetbalteams te halen en te brengen. De man achter de balie schreef een papiertje uit zodat ik mee kon. Met mijn vraag of Edwin ook mee kon, werd korte metten gemaakt: geen denken aan, alleen die buitenlander mocht mee. Edwin moest met de nachtbus terug naar Lagos. Ik denk nog steeds dat Edwin van een andere stam was en dat die balieambtenaar daar geen zin in had. Hij vroeg niet naar mijn naam. Het papiertje leek op een boardingpass, maar wat erop stond, was voor mij onleesbaar. Betalen was er helemaal niet bij: ik mocht gratis mee.

Na een uur kwam het vliegtuig aan. Iedereen ging naar buiten en binnen no-time stonden er honderden mensen rondom het toestel. Er was een muzi
ekband opgetrommeld en er was het volop jolijt. De voetbalploegen die terug moesten naar Lagos en de twee nieuwe ploegen die uit het vliegtuig stapten, hadden het grootste plezier. De lokale televisie, radio en kranten waren allemaal druk in de weer om niets te missen. Het vliegtuig werd bemand door British Airways, en ik mocht als laatste aan boord. 

Uit mijn persoonlijk archief.

Ik gaf de BA-steward mijn papiertje. Hij keek ernaar, wist ook niet wat erop geschreven stond en schudde meewarig zijn hoofd: "Welkom aan boord." Het was maar een goed uurtje vliegen en er was geen eten of drinken aan boord. De teams hadden zelf van alles meegenomen en dat werd rijkelijk verdeeld; ik werd zeker niet overgeslagen. British Airways was er alleen om te vliegen, de rest was flauwekul. In Lagos aangekomen stonden er bussen klaar om de teams naar hun hotels te brengen. Voor mij was er helemaal niets. Ik ben maar over het platform gaan lopen, via een personeelsingang naar de uitgang.

Vervolgens met een taxi naar het Sheraton Hotel. De volgende ochtend om 08.00 uur was Edwin al in het hotel. De nachtbus had er twaalf uur over gedaan voor een afstand van 600 km. Geen overval, geen ongelukken en de militairen hadden niet geschoten. Wel weinig slaap.

Stel dat er met het vliegtuig iets was gebeurd, dan was Edwin de enige geweest die wist dat ik aan boord zat. Als voetbalverstekeling bestond ik eigenlijk niet.