Lijkenpikkerij

Een reisverslag vanuit Douala, Kameroen, december 1995.

Al mijn reizen naar Afrika werden vooraf goed gepland. Mijn secretaresse, Marie-Paule, begon daar al mee in de maand april. Vanuit Zuid-Afrika ging dat meestal langs het westen omhoog naar Congo-Brazzaville, Gabon, Kameroen en zo verder. De vlucht van Libreville, Gabon, naar Douala, Kameroen, was gepland met Cameroon Airlines op 7 december 1995. Cameroon Airlines leek heel wat, maar ze hadden maar vijf vliegtuigen. Alle voormalige Franse koloniën in Afrika vlogen met Airbus-vliegtuigen; het bleef onduidelijk waarom, maar Cameroon Airlines vloog met twee Boeing 737-200's uit 1985. De president van dit straatarme land vloog altijd met zijn Boeing 747 Jumbo Jet. Algemeen is bekend dat veel Afrikaanse vliegmaatschappijen hun vloot slecht onderhouden. Bij mankementen wordt er gewoon doorgevlogen tot het gaatje. 

Op 3 december 1995 vloog een van de twee Boeing 737's van Cotonou in Benin naar Douala, Kameroen. Bij het naderen van Douala Airport wilde het neuswiel niet uitklappen. De landing werd afgeblazen. Het vliegtuig maakte opnieuw een rondje, en toen gaf motor één de geest en ging motor twee vol gas. Het vliegtuig draaide scherp naar bakboord en klapte op 1700 meter voor de landingsbaan in het moeras. 71 passagiers verloren daarbij het leven (68 Afrikanen en 3 van daarbuiten, waaronder 1 Nederlander). Vijf passagiers overleefden de crash zwaargewond omdat ze achterin het vliegtuig zaten.

Soortgelijk toestel als van de crash (Bron)   

De lokale bevolking, die in of nabij de plaats van het ongeluk leefde, ging er meteen op af met kleine bootjes en kano’s. De zwaargewonde overlevenden meldden later dat de toegesnelde lokale bevolking de gewonde en overleden passagiers snel ontdoen had van juwelen, sieraden, horloges, paspoorten en andere waardevolle spullen. Lijkenpikkerij pur sang.

  
Foto van de crash (Bron)  

Vier dagen na de crash sprak ik de Franse General Manager van Hotel Le Méridien in Douala. Was er na de crash al iets ondernomen, zwarte dozen, onderzoek naar de oorzaak, etc.? Hij trok een gezicht van: wat een stomme vraag is dat nou. Waarmee zou dat gedaan moeten worden? Er zijn geen helikopters, geen rubberboten of enig ander reddingsmateriaal. De vijf overlevenden waren naar een ziekenhuis gebracht en de slachtoffers, of wat daar van over was, zo goed en zo kwaad als dat ging afgevoerd. Het wrak is nooit weggehaald.

Mijn geplande vlucht van Libreville, Gabon, naar Douala, Kameroen, vier dagen later, zou door deze verongelukte 737 worden gedaan, maar werd nu uitgevoerd door een wel heel oude 737 van Sudan Airways. Die had Cameroon Airl
ines na de crash snel gecharterd. Vliegtuigen die in en rond de Sahara vliegen, daar zit vanwege zandstormen geen verf meer op, en ook van binnen zijn ze helemaal afgeleefd. Ik vloog first class met slechts acht stoelen in afschuwelijk hoerig rood leer. Achter mijn stoel lag een grote hoop ordners en mappen met technische handleidingen van Boeing. Voor de crew altijd handig om die bij de hand te hebben. Op en onder de laatste drie rijen stoelen lag het teveel aan handbagage hoog opgestapeld. Mag niet, maar ja, nood breekt wet. Dit is Afrika. Sudan Airways staat dan ook op de Europese zwarte lijst wegens allerhande malheur.

Na twee dagen in Douala, Kameroen, vloog ik door naar Lagos, Nigeria. Jawel, met die andere overgebleven Boeing 737 van Cameroon Airlines. Die deed het wel naar behoren.

Geluk gehad? Nee, geluk heb je alleen in de loterij. Was ik op het verkeerde moment op de juiste plaats geweest, dan was je mij al lang vergeten en had je dit nooit kunnen lezen.