Mes en vork

Een reisverslag vanuit Montgommery, Alabama, Vergenigde Station, 1993.

 

In de jaren negentig werkte ik voor een beursgenoteerd conglomeraat met het hoofdkantoor in het diepe zuiden van de VS. In de jaren tachtig en negentig was het gebruikelijk dat er binnen een conglomeraat bedrijven werden ondergebracht die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hadden. Bij Textron waren dat bijvoorbeeld helikopters, kettingzagen, grasmaaiers en motoren voor Abrams-tanks. Bij Blount Inc. ging het om bouwbedrijven, architectenbureaus, machines, pompen en onderdelen voor de bosbouw. Ging een sector wat minder, dan werd dat goedgemaakt door een ander bedrijfsonderdeel.

 

Voor de analisten van Wall Street was het niet gemakkelijk om beursgenoteerde conglomeraten te volgen, daar iets zinnigs over te schrijven en hun klanten adviezen te geven of ze dat aandeel wel of niet moesten kopen. Dat het hier om grote bedragen ging, mag duidelijk zijn. Alhoewel onze CEO ieder kwartaal de cijfers op Wall Street moest toelichten, werd er daarnaast altijd een jaarlijkse aandeelhoudersvergadering gehouden.

 

Hiervoor werden analisten en bankiers uitgenodigd van Goldman Sachs, Lehman Brothers, JPMorgan Chase, Morgan Stanley, enzovoort. Gezien de langjarige contacten binnen de Republikeinse Partij in Washington D.C., waren er ook wat parlementsleden en senatoren aanwezig.

 

Europa, Afrika en het Midden-Oosten droegen zeker bij aan het positieve bedrijfsresultaat, en daarom moesten wij regelmatig met een man of drie naar Alabama afreizen om aanwezig te zijn op deze aandeelhoudersvergadering en, indien nodig, een toelichting te geven. In de middag vond de vergadering plaats, gevolgd door een borrel. In de avond stond er een groot diner op het programma. De volgende ochtend was iedereen alweer weg; tijd is geld.

 

We spreken hier over Alabama, in het diepe zuiden van Amerika, dus alle gasten waren blank en het (prima) jazzorkest, de bediening, de valet parking, het huispersoneel, de afwassers en de tuinlieden waren zonder uitzondering zwart, weliswaar gestoken in een hagelwit tenue.

 

Er stonden 8 grote ronde tafels met elk 10 stoelen. Aan mijn tafel zaten 7 heren en 3 dames. Een aantal van hen kende ik al van de borrel eerder die dag: een al wat oudere senator met zijn veel jongere Thaise kleuter, 1 parlementslid, en voor de rest analisten en bankiers. Gelukkig wisten een paar disgenoten waar Europa lag. Voor de rest was er slechts een oppervlakkige interesse in wat wij in Europa, Afrika en het Midden-Oosten zoal aan zaken deden. De setting in de enorme tuin met zwembad was echter uit het boekje.

 

Maar hoe er in Amerika getafeld wordt, is heel iets anders
dan bij ons in Europa. Het was een prima vijfgangen diner, maar er was gedekt met slechts 1 vork, 1 mes, 1 grote lepel en 1 wijnglas. Bij de volgende gang haalde het personeel het gebruikte bestek van je bord en legde dat simpelweg weer op tafel. Witte wijn, rode wijn en cola gingen bovendien in exact hetzelfde glas. Als hoofdgerecht lagen vlees en vis gebroederlijk naast elkaar. Iedereen aan tafel sneed het vlees met mes en vork, maar het mes werd vervolgens terstond neergelegd. De vork wisselde snel naar de rechterhand, terwijl de linkerelleboog op de rand van de tafel rustte. Met alleen de vork werd er verder gegeten.

 

Rare uitslovers, die Europeanen: die eten met mes en vork.